Απίστευτα όμορφα, λευκά χωριουδάκια, με καταπληκτική αρχιτεκτονική να χάσκουν στην άκρη του γκρεμού, εκατοντάδες μέτρα πάνω από τη θάλασσα που απλώνεται μπροστά σου, μέσα στην Καλντέρα της Σαντορίνης περιτριγυρισμένη από το νησί, τη Θηρασιά και τ' Ασπρονήσι για να σου θυμίζει το μεγαλείο της Φύσης και ταυτόχρονα να σε βάζει σε σκέψεις για το τι μπορεί να προκαλέσει η μανία της.

Εκείνη τη φορά η παραμονή μου στο νησί κράτησε τέσσερις μήνες. Είχα πάει για δουλειά. Από τότε έχω ξαναπάει άλλες δύο φορές για διακοπές. Και φυσικά, θέλω να ξαναπάω, πολύ περισσότερες.

Η Σαντορίνη δεν είναι απλά ένας πολυδιαφημισμένος κοσμοπολίτικος τουριστικός προορισμός. Είναι κι απ' αυτό, αλλά όχι μόνο αυτό. Η Σαντορίνη είναι μια πανδαισία φωτός, ένα νησί λουσμένο στο φως του Αιγαιοπελαγίτικου ήλιου, με τα λευκά του σπίτια και τον ελαφρά γαλάζιο ουρανό, ανοίγουν ακόμα περισσότερο το μάτι.

Η Σαντορίνη είναι ένας γεωλογικός θησαυρός. Ένας τόπος μοναδικός με τη γεωλογική του ιστορία να στέκει ολοζώντανη μπροστά στον επισκέπτη, στα νησάκια του ηφαιστείου την Παλιά και τη Νέα Καμένη και στα διάφορα στρώματα της τεράστιας αυτής τομής που καταλήγει στη θάλασσα.

Η Σαντορίνη είναι ένας αρχαιολογικός θησαυρός. Με τα ευρήματα στην Αρχαία Θήρα αλλά κυρίως στον Αρχαιολογικό Χώρο στο Ακρωτήρι να αποτελούν κάποια από τα σημαντικότερα σημεία αναφοράς στον αρχαίο Κυκλαδικό Πολιτισμό.

Αλλά, τι μου άρεσε εμένα προσωπικά…
Μου άρεσε η βόλτα το βράδυ στα Φηρά και το πρωινό στις καφετέριες της Καλντέρας. Επίσης, μου άρεσε το - μετά τη διασκέδαση - αραλίκι στην πλατεία με το πρόχειρο φαγητό στο χέρι για να στρώσει το στομάχι. Στο Φηροστεφάνι και το Ημεροβίγλι μου άρεσε η ηρεμία που επικρατεί. Εκεί, ακόμα κι αν όλα τα ξενοδοχεία είναι γεμάτα, είναι πολύ δύσκολο να συναντήσεις στη βόλτα σου πάνω από δέκα άτομα. Το ηλιοβασίλεμα στην Οία, μου άρεσε. Αλλά όχι αυτό που συνωστίζονται όλοι στην άκρη του Κάστρου να δουν και να το χειροκροτήσουν. Ευτυχώς βρέθηκα στην Οία πολλές φορές την ώρα της Δύσης και κατάφερα να αποστρέψω το βλέμμα μου από τον ήλιο για να θαυμάσω την άλλη μεριά, εκεί που κανείς δεν κοιτάει, τα λευκά σπίτια στα χωριά του νησιού να αλλάζουν σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα χιλιάδες αποχρώσεις και μια να γίνονται πορτοκαλί, μια κόκκινα και μια γαλάζια. Μου άρεσε ακόμα το Αμμούδι. Το μοναδικό μέρος στη Σαντορίνη, πέρα από τις παραλίες και το λιμάνι, που μπορείς να βρεθείς τόσο κοντά στη θάλασσα, να μυρίσεις την αύρα της και μάλιστα να φας με το κύμα να χτυπάει δίπλα σου.

Μου άρεσαν επίσης τα χαλαρά βράδια στα μπαράκια στο Καμάρι με ζωντανή μουσική δίπλα στην πισίνα, το ξημέρωμα με μπύρες στην παραλία και το φρέσκο σταφιδόψωμο από το φούρνο του Μηνδρινού. Μου άρεσαν τα beach-bars στην Περίσσα και τον Περίβολο και τα ξέφρενα γλέντια που γίνονται πρωί-βράδυ εκεί. Μου άρεσε το παλιό Σαντορινιό κρασί που μου 'δωσε ο κύριος Μαρίνος και μου αρέσανε πολύ η ντόπια παντρεμένη φάβα και οι ψευτοκεφτέδες.

Αυτό που δε μου άρεσε στη Σαντορίνη ήταν η νοοτροπία που έχουν - όχι οι μόνιμοι κάτοικοι - αλλά οι αλεξιπτωτιστές επιχειρηματίες που έρχονται στο νησί στην αρχή της σαιζόν και φεύγουν με τις πρώτες σταγόνες βροχής. Για τους περισσότερους από αυτούς, είτε είναι ξενοδόχοι, είτε εστιάτορες, είτε κάτι άλλο, ο σκοπός είναι ένας: η αρπαχτή. Να γυρίσουμε τον τουρίστα ανάποδα, να του πάρουμε τα λεφτά και μετά να τον διώξουμε σπίτι του. Στην πλειοψηφία των επιχειρήσεων παρέχονται υπηρεσίες πολύ κατώτερες των τιμών τις οποίες ο πελάτης καλείται να πληρώσει. Γιατί δεν είναι από τη Σαντορίνη, οπότε δεν το πονάνε το νησί, δεν τους νοιάζει το όνομά του, η φήμη του. Προσπαθούν απλά να αρπάξουν όσο περισσότερα γίνεται πριν να φύγουν. Και η Σαντορίνη το 'χει πληρώσει αυτό επανειλημμένα. Με τις πληρότητες στα ξενοδοχεία μέχρι και πριν τους Ολυμπιακούς του 2004, οπότε και φτιάξανε κάπως τα πράγματα, να είναι σε αποκαρδιωτικά επίπεδα.

Προσέξτε πού θα πάτε να μείνετε και που θα πάτε να φάτε. Τα ακριβότερα δεν είναι πάντα τα καλύτερα. Στην τελευταία επίσκεψή μου στο νησί έτυχε να φάω σε ένα, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, ακριβό εστιατόριο. Με πενιχρό μενού, ελλιπέστατη εξυπηρέτηση, λάθος σερβίρισμα, αλλά πολύ καλή διακόσμηση. Πιστεύω ότι θα χόρταινα το ίδιο και θα ήμουν πολύ πιο ικανοποιημένος σε μια γκαλερί έργων τέχνης. Αντίθετα, λίγα μέτρα πιο πάνω ήταν η ταβέρνα του Σίμου, όπου έχω φάει πολλές φορές κι έχω φάει καλό φαγητό, χωρίς δήθεν πολυτέλειες, έχω χορτάσει, έχω εξυπηρετηθεί άψογα και έχω πληρώσει όχι φθηνές, αλλά λογικές τιμές. Και για να εξηγούμαστε, καμιά σχέση δεν έχω με τους ιδιοκτήτες του. Υπάρχουν και άλλα, εξίσου καλά εστιατόρια, τόσο στα Φηρά, όσο και στο υπόλοιπο νησί.

Η Σαντορίνη είναι πολύ όμορφο νησί. Και μπορείς να περάσει καλά χωρίς πολύ περισσότερα έξοδα απ' ότι αν διάλεγες έναν "οικονομικό" προορισμό. Αρκεί να προσέχεις τις κακοτοπιές. Εκτός αν θέλεις να ζήσεις τη μεγάλη ζωή ή αν είσαι πλούσιος. Οπότε… με γεια σου, με χαρά σου!

Βαγγέλης.