Για να πω την αλήθεια, στη Μύκονο πήγα από σπόντα. Ήμουνα αρνητικός. Ήμουνα κάθετος. Δεν υπήρχε περίπτωση να πάω σε ένα νησί γεμάτο ψώνια και μη ψώνια που θα θέλανε να γίνουνε ψώνια… Δεν υπήρχε περίπτωση να γίνω άλλο ένα θύμα της υπερβολικής δημοσιότητας που παίρνει κάθε χρόνο η Μύκονος. Ούτε ήθελα να πάω εκεί και να παρατηρώ τους αμέτρητους celebrities που παρελαύνουν στο νησί και στις οθόνες των τηλεοράσεων.

Μερικές φορές όμως αναγκάζεσαι να παραβείς τις αρχές σου, να παραβλέψεις τις πεποιθήσεις σου και να ακολουθήσεις…

Έτσι και έκανα λοιπόν και όπως αποδείχθηκε τελικά, καλά έκανα.

Αρχές Οκτώβρη το νησί ήταν άδειο από διασημότητες, άδειο από κάμερες, άδειο από μη ψώνια που θα ήθελαν να γίνουν ψώνια, άδειο από όλα αυτά που ήθελα να αποφύγω. Είχε αρκετό κόσμο, αλλά οι περισσότεροι ήταν ξένοι - χαλαροί - τουρίστες.

Τα δωμάτια στα ξενοδοχεία από την άλλη ήταν αρκετά φθηνότερα και στα μπαράκια έβρισκες να κάτσεις. Στα στενάκια μπορούσες να περπατήσεις και στους Μύλους μπροστά μπορούσες να φωτογραφηθείς.

Και πάνω απ’ όλα η Χώρα ήταν καταπληκτική. Μια μικρή νησιώτικη πολιτεία, γραφικότατη και όμορφη μέσα στο άσπρο και στο μπλε των σπιτιών της. Με το κύμα να τη δροσίζει και τους Ανεμόμυλους να τη στολίζουν.

Ο καιρός τις μέρες που πήγαμε στη Μύκονο δεν ήταν και ο καλύτερος δυνατός, οπότε αποφύγαμε τις μετακινήσεις προς τα ενδότερα του νησιού και τις παραλίες… Απολαύσαμε όμως για τα καλά τη Χώρα.Αφήσαμε τον παραλιακό δρόμο και χαθήκαμε στα δαιδαλώδη σοκάκια. Πρέπει να ομολογήσω ότι μέχρι και την τρίτη ημέρα της αναχώρησης δεν κατάφερα να βρω το δρόμο μου. Όλο χανόμουνα. Αλλά η βόλτα στα στενά ασπρισμένα δρομάκια της Μυκόνου κάθε άλλο παρά δυσάρεστη ήταν. Αυτό που μου άρεσε πολύ ήτα τα παιχνιδίσματα με τα χρώματα στα ξύλινα πορτοπαράθυρα και τα ξύλινα κάγκελα των σπιτιών. Στο Ματογιάννι, τον εμπορικό δρόμο, έμεινα έκπληκτος από τα απίστευτα σε αριθμό και ποιότητα – πανάκριβα – μαγαζιά. Μα καλά τώρα, υπάρχει κόσμος που έρχεται στη Μύκονο για να αγοράσει την Τάδε Top Μάρκα συνολάκι;

Τον Πέτρο, τον πελεκάνο, αν ήταν αυτός και όχι κάποιος σωσίας του, τον συναντήσαμε πολλές φορές. Και βγήκαμε και φωτογραφία μαζί του. Και βγήκαν κι άλλοι. Αλλά ειδικά μια τουρίστρια που δεν τον άφηνε σε ησυχία πήγε να βρει άσχημο μπελά, αφού ο Πέτρος θύμωσε και προσπάθησε να τη δαγκώσει (ή ό,τι άλλο πήγε να κάνει με το ράμφος του).

Αφήσαμε λοιπόν τον αγριεμένο Πέτρο, βγήκαμε στη θάλασσα και ανηφορίσαμε προς τους ανεμόμυλους. Τεράστιοι Ανεμόμυλοι, καλοδιατηρημένοι, που αποτελούν τέλειο σκηνικό για φωτογράφηση στο φως του Αιγαίου. Αρκεί να βρεις κάποιον να σε φωτογραφήσει. Εμείς βρήκαμε. Έναν ηλικιωμένο Σκανδιναβό κύριο που απ’ ό,τι καταλάβαμε ήρθε πάλι στη Μύκονο μετά από δεκαετίες, μόνος τους αυτή τη φορά, για να αναπολήσει τις παλιές όμορφες στιγμές. Τις δικές του και του νησιού.

Η Μύκονος έχει τρία στοιχεία-σύμβολα. Το ένα είναι ο Πέτρος. Το άλλο οι Ανεμόμυλοι. Το τρίτο και για μένα προσωπικά το ωραιότερο, είναι η Μικρή Βενετία, η γειτονιά με τα χτισμένα στην άκρη της θάλασσας σπίτια. Ήταν λέει παλιά καπετανόσπιτα των οποίων οι ιδιοκτήτες συνεργάζονταν με τους πειρατές. Οπότε, χτίζανε τα σπίτια στην θάλασσα για να είναι ευκολότερη η μεταφορά των λαφύρων στα υπόγεια. Κάτι συνειρμοί που ‘κανα για το τότε και το τώρα των Πειρατών στη Μύκονο, θεωρήθηκαν απαράδεκτοι από την παρέα μου, οπότε δεν τους γράφω… Αλλά όταν κάτσαμε σε ένα από τα ολιγάριθμα τραπεζάκια που ‘χουν πάνω στο κύμα τα μπαράκια της Μικρής Βενετίας, στα οποία απ’ ό,τι έμαθα τον Αύγουστο δεν υπάρχει περίπτωση να κάτσεις αν δεν είσαι παρουσιαστής ειδήσεων, Super Model ή έστω παίχτης Reality, συγκοπή κόντεψα να πάθω μόλις μου ‘ρθε ο λογαριασμός των 30 Ευρώ για δύο ποτά. Εντάξει, δε λέω, καλό το σημείο, ωραίο το μαγαζί και με όνομα, αλλά μήπως οι πειρατές που λέγαμε παίρνανε λιγότερα;

Για να πω την αλήθεια η ομορφιά του τοπίου, ο χαλαρός κόσμος του Οκτώβρη και τα λιγοστά τέτοια εποχή ανοιχτά κλαμπ, με έκαναν να ξεχάσω ότι ήμουνα σε έναν από τους πιο in τουριστικούς προορισμούς του κόσμου και η φάση αυτή με επανέφερε στην πραγματικότητα. Μεγάλε, κάνεις διακοπές – έστω και τριήμερες – στη Mykonos!

Αν με ρωτούσε κανείς αν θα ξαναπήγαινα στη Μύκονο, θα απαντούσα Ναι χωρίς δεύτερη σκέψη. Αλλά σίγουρα δε θα πήγαινα Ιούλιο-Αύγουστο. Ίσως ούτε το βροχερό Οκτώβριο. Μάλλον οι καλύτερες στιγμές της ηλιόλουστης Μυκόνου είναι στις αρχές του Μαΐου και τα τέλη του Σεπτέμβρη. Επίσης θα το αποφάσιζα πολύ νωρίτερα για να κλείσω φθηνό δωμάτιο. Μάλλον μέσω internet. Και θα προσπαθούσα να εξασφαλίσω περισσότερες ημέρες για να ξεφύγω από τη Χώρα και να δω την Άνω Μερά, τον Όρνο και τις χρυσαφένιες παραλίες για τις οποίες τόσα έχω ακούσει. Επίσης θα ξαναπήγαινα να δω την εκκλησία Παναγία Παραπορτιανή, για να θαυμάσω την περίεργη αρχιτεκτονική της που τόσο μου άρεσε, αλλά και να εντοπίσω αυτή τη φορά πού ακριβώς είναι αυτές οι πέντε μικρότερες εκκλησίες που κρύβει μέσα της, όπως διάβασα σε ένα τουριστικό περιοδικό, αφού είχα φύγει πια από τη Μύκονο. Και θα εφοδιαζόμουνα και με πολλά λεφτά για να πληρώνω τα ακριβά μπαρ και τα ακόμα ακριβότερα εστιατόρια, που άλλα αξίζουν τα λεφτά τους (από άποψη φαγητού και service) και άλλα απλώς σε κλέβουν πουλώντας μούρη.

Αυτά θα έκανα αν θα ξαναπήγαινα στη Μύκονο.

Αυτά θα κάνω όταν θα ξαναπάω.

Βαγγέλης.